ยินดีต้อนรับเข้าสู่เว็บไซต์ โรงเรียนเทศบาลวัดไทรอารีรักษ์(มณีวิทยา) สังกัดเทศบาลเมืองโพธาราม จังหวัดราชบุรี
วันที่ 8 พฤษภาคม 2021 10:27 AM
b-school01
logo-minโรงเรียนเทศบาลวัดไทรอารีรักษ์(มณีวิทยา)
หน้าหลัก » นานาสาระ » ฉันมองเขาผิดไปแล้ว

ฉันมองเขาผิดไปแล้ว

อัพเดทวันที่ 1 ธันวาคม 2020 เข้าดู 12 ครั้ง

ฉันมองเขาผิดไปแล้ว

ฉันมองเขาผิดไปแล้ว
ฉันมองเขาผิดไปแล้ว ฉันอาศัยอยู่ในชุมชนชาวเกาหลีมาตลอดทั้งชีวิตฉันก็ไม่แน่ใจว่าที่มันจะเรียกว่าสลัมหรือเปล่า ผู้คนหลากหลายเชื้อชาติต่างอาศัยอยู่ที่นี่ในเมื่อของเรามีแต่คนเกาหลีใต้อยู่มันเริ่มจากการที่บรรพบุรุษของเราย้ายมาตั้งถิ่นฐานในพื้นที่เดียวกันนี่มันมักจะนำไปสู่ปัญหาเตือนสำหรับฉันฉันค้างชอบมันนะครั้งหนึ่งฉันเข้าไปในทางเกี่ยวกับผู้ชายผิวขาวคนหนึ่งแล้วเขาก็เริ่มที่จะรวนรามฉันตอนที่ฉันเป็นเด็กฉันถูกสอนว่าให้ระมัดระวังตัวฉันต้องตะโกนเพื่อขอความช่วยเหลือถ้าเป็นที่อื่นคงไม่มีใครช่วยฉันแต่ไม่ใช่สำหรับที่นี่คือบ้านของฉันได้ยินที่ฉันร้องและไม่ปล่อยให้คนร้ายลอยนวลฉันรักพวกเขาทุกคนมากขึ้นไปอีก

เพราะเหตุการณ์นี้มันทำให้ฉันเริ่มรู้สึกกลัวและรู้สึกตื่นเต้น ลองคิดดูสิว่ามันจะเป็นยังไงที่ฉันติดอยู่ในลิฟกับคนแปลกหน้าผิวขาวเจ้าช่วยตาเขาน่ากลัวอะไรขนาดนั้นรอยยิ้มเขาด้วยรอยยิ้มเขาเหมือนกับโจ๊กเกอร์เลยเขาขยับตัวแบบแปลกๆด้วยฉันก็ไม่รู้ว่าเขาทำอะไรแต่การขยับตัวของเขาทำให้ฉันเครียดจากนั้นก็หยุดไปก็เริ่มหรี่ลงมันไม่เคลื่อนไหวเลยแล้วฉันก็เริ่มกรีดร้องคุณเคยติดกับดักไหมฉันรู้สึกเหมือนอย่างนั้นเลยเหมือนกับว่าฉันติดกับแล้วซาตานก็รู้ว่าฉันอยู่ที่ไหนมันน่าอายหรอฮะผู้ชายคนนั้นถามฉันอย่ากลัวผมเลยนี่หรอแน่นอนฉันมั่นใจมาก

เริ่มรู้สึกปั่นป่วนเพื่อรีบกดปุ่มขอความช่วยเหลือจากนั้นก็มีเสียงผู้หญิงพูดว่าช่างจะไปถึงที่นั่นในอีก 15 นาทีค่ะเขาต้องฆ่าฉันในเวลานี้แน่ฉันคิดว่าโอเคบางทีฉันคงโชคดีฉันเอาโทรศัพท์ออกมาเปิดแล้วเปิดโหมดไฟฉายและเขาก็ยืนอยู่ข้างฉันฉันกรีดร้องแต่เขาก็ไม่ได้หลบเราตกอยู่ในความเงียบสักพักแล้วเขาก็พูดว่าคุณรู้ไหมกลิ่นหอมจังคุณคิดว่านั่นปกติไหมฉันขยับตัวเข้าไปใกล้ประตูเพราะคิดว่าฉันจะเป็นคนแรกที่จะออกไปได้ตอนที่มันเปิดออก

และเขาก็ยังคงยิ้มและจ้องมองมาที่ฉันยืนจากนั้นรีบมันก็กระชากหัวใจฉันตกไปอยู่ที่ตาตุ่มแล้วฉันก็ทำโทรศัพท์ตกเช่นรากความหาที่พื้นแล้วก็ได้ยินเสียงคนบ้านั่นคุณทำไอ้นี่หายหรอฉันยืนขึ้นเราบอกให้เขาคืนโทรศัพท์ฉันมาฉันยื่นมือออกไปข้างหนึ่งและอีกข้างนึงกับกระเป๋าไว้นั่นพร้อมที่จะตีเขาให้โทรศัพท์คืนกับฉันแต่มันเปิดไม่ได้ไม่มีไฟแล้วฉันหายใจเหมือนฉันกำลังจะคลอดลูก ความมืดหรอเขาพูดฉันชอบมันต้องบอกว่าฉันเคยชอบมันดีกว่าแล้วเขาก็หัวเราะโธ่เอ๊ยจากนั้นฉันรู้สึกถึงมือบนแขนของฉันเหมือนกับเขารู้ว่าฉันกำลังรู้สึกยังไงตอนนั้นฉันไม่ได้สนใจอะไรฉันสนใจแค่ว่าต้องหายใจต้องหายใจเอาไว้

แล้วเขาก็พึมพำไม่ต้องกลัวหรอกผมอยู่กับคุณฉันกลัวคุณนั่นแหละคนบ้าจี้นี้เขาเริ่มมองหน้าเข้ามาใกล้ฉันและหายใจใส่ฉันหรือบางทีคุณกับผมจากนั้นประตูลิฟท์ก็เปิดออกและฉันก็พาเขาออกไปแล้ววิ่งเร็วเท่าที่จะวิ่งได้ฉันได้ลองหันกลับไปมองเขาครั้งหนึ่งเขายังคงวนเวียนอยู่แถวนั้นกับรอยยิ้มอันแปลกของเขาแล้วแขนที่ยืดเหยียดเหมือนกับซอมบี้ที่ยังมีลมหายใจ ก็ฉันบอกพ่อของฉันทันทีแล้วเขาก็ซีเรียสกับมันมากคราวหน้าถ้ามีคนแปลกหน้าตามรูปมาโทรเรียกพ่อทันทีอีกฉันสัญญากับพ่อของฉันแต่ฉันก็ไม่อาจทำได้จริงๆเช่นพบกับคนบ้านี่ตอนสุดสัปดาห์ตอนที่ฉันและครอบครัวเดินอยู่ในซอยเล็กๆ

เขาแค่เดินอยู่รอบๆด้วยรอยยิ้มที่น่าขนลุกนั่นและฉันก็จำเค้าได้ทันทีรู้นั่นนั่นแหละเขาคนไหนพอฉันถามแล้วต้องการจะเข้าไปหาเขาก็ถามให้ชัดเจนแล้วแม่ของฉันก็หยุดเขาไว้ไม่เห็นหรอว่าเขาตาบอดเพราะอะไรฉันเข้าไปมองชายคนนั้นใกล้ๆที่จริงมาช่วยเดินนั้นฉันคิดว่ามันก็แค่ดูเก๋ๆอันนั้นมันช่วยนำทางให้เขาแล้วเขาก็ตามมันอย่างระมัดระวังจากนั้นฉันก็เข้าใจและเริ่มละอายใจฉันรู้สึกว่าขึ้นมาทันทีฉันตกใจกลัวเด็กชายตาบอดขึ้นมาทันทีฉันตกใจกลัวเด็กชายตาบอดแหมเขาก็แค่พูดแปลกๆ

แต่เขาก็ไม่ได้ทำอะไรไม่ดีกับฉันนี่มันน่าอึดอัดคุณเคยกล่าวหาว่าคนบริสุทธิ์ทำอะไรไม่ดีบางอย่างไหมหลังจากนี้คุณจะไม่อยากเจอเขาซึ่งๆหน้าหลังจากนั้นจึงจะเจอเขาในอีกมันแค่หลังจากนั้น 2 วันฉันไม่คิดว่ารอยยิ้มของเขาน่าขนลุกอีกต่อไปจริงๆก็นิดนึงแหละเราตกอยู่ในความเงียบสักพักจากนั้นเขาก็พูดว่าผมจำคุณได้ด้วยน้ำหอมของคุณฉันเขินแล้วพิมพ์คำว่าฉันขอโทษที่ฉันวิ่งหนีไปตอนนั้นฉันก็กลัวลิฟท์แล้วก็กลัวคนแปลกหน้าแต่คนแปลกหน้าในลิฟท์เขาเสนอว่าเขาจะช่วยแก้ไขมันด้วยการเดินไปด้วยกัน

แล้วฉันก็เห็นด้วยระหว่างการสนทนาของเราฉันเรียนรู้หลายอย่างเกี่ยวกับเขาเขาชื่อว่าเจมส์ของเขาพ่อแม่ของเจมส์ตายแล้วก็ตอนนี้เขาอยู่กับน้าของเขาคนที่เป็นผู้ปกครองเขานี่ตอนนี้ฉันจำได้คนที่อยู่ชั้น 5 ใช้แล้วนั่นแหละลุงพรตอนนี้เขาถูกฝังไปแล้วแต่ยังคงเหลือผู้หญิงที่โกรธแค้นอีก 3 คนภรรยาของเขาลูกสาวเขาแล้วก็แม่ของเขา แต่ตัวเองก็ไม่ได้โกรธเขาบอกว่าเขาก็อยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีพวกเขาเราไม่สามารถแยกไปอยู่ด้วยตัวเองได้พวกเขาห้ามไม่ให้เขาทำอะไรเลยแม้กระทั่งหางานทำก็ตามฉันและเจมส์เจอกันแล้วเดินด้วยกันบ่อยขึ้นบ่อยขึ้น

และบ่อยขึ้นวันหนึ่งฉันวิ่งไปเจอกับน้าของเขาในลิฟท์ฉันต้องการจะบอกเธอฉันบอกเธอไปว่าเจมส์ไม่ใช่เด็กๆแล้วคุณควรปล่อยให้เขาเป็นอิสระบ้างเธอพูดอะไรเนี่ยหรอเธอตอบฉันด้วยถ้อยคำที่หยาบคายฉันไม่ได้ต้องเขียนอะไรกับผู้หญิงน่าขยะแขยงนั่นแต่ฉันแค่คิดว่าเจมส์ควรที่จะปลอดภัยจากครอบครัวที่น่ากลัวนี่ดังนั้นฉันเลยโทรหาเขาตอนกลางคืนตอนที่เขามักจะอยู่ที่บ้านและแอบเตรียมการชวนเขาก็ออกไปเดินโดยที่นาของเขาไม่รู้เขารู้สึกตื่นเต้นและกังวลมากที่พวกเขาอาจจะโกรธแต่ฉันก็ไม่ได้ฟังเขาฉันพาเขาไปที่ Clover honey คุณชอบที่สุดในเมือง

นานาสาระ ล่าสุด